15.9.16

IMOS ALÓ!
Xa está! Xa temos aquí o novo curso! Hoxe foi día de presentacións: nervios, risas, encontros, reencontros... Agora xa sabemos onde está cada quen, con que amigos me toca na clase e a quenes verei nos recreos.
Para uns é a primeira vez que veñen ao centro, con catro anos por diante. Para outros é o último curso que pasarán aquí (saúdos, "abuelitos e abuelitas") e seguro que moitos deles teñen gañas de dúas cousas ao mesmo tempo: marchar e quedar! Marchar a outros centros a facer BUP ou Ciclos, e ao tempo querer quedar porque aquí están ben, xa nos coñecemos, están os amigos... pero é lei de vida! Hai que medrar!
 Para todos, novos e 'vellos' (ji,ji) esperamos e desexamos que sexa un bo curso, que o pasedes ben, que fagades amigos... e que estudiedes moito e aprobedes todo. SORTE!

12.9.16

VERÁN, VERÁN
Agora que estamos a piques de comenzar unha nova andaina escolar, de meternos de cheo nas rutinas invernais, pode estar ben botar unha pequena ollada ao que deixamos atrás, aos días de disfrute. Recordemos como "cargamos barerías" para "atacar" o novo curso con gañas e con forzas. 
Esto é unha pequena mostra. Seguro que vós poderiades engadir moitas máis imaxes, moitos máis momentos que gardades na cabeza, nesa cabeciña "tola" na que intentaremos por un pouco de orde (pouco, tranquis) nos meses vindeiros!


14.7.16

ADEUS, AGUSTÍN
Ata sempre compañeiro, mestre, amigo.
Todos nós quedamos un pouco máis orfos, un pouco máis sós, porque nos deixou unha gran persoa, un home bo que tamén era un gran escritor. Recordarémolo na súa obra, nos seus libros, pero moitos, moitos, sabemos que sobre todo era un gran ser humano. Foi un gran defensor do noso, sempre aberto aos outros, lido en infinidade de linguas partindo sempre de raíces ben ancoradas na terra, escritor grande desde a humildade máis próxima.
Onte todos os congregados nas súa despedida aplaudiamos a súa memoria, querendo pospoñer no aplauso o derradeiro adeus, tentando prolongar a súa presenza entre nós. 
Foi a terceira vez en pouco tempo que vexo a todo o público posto en pé aplaudindo a Agustín, en sinal de respecto, de recoñecemento e, sobre todo, de cariño á súa persoa, como cando, nunha intervención ante centos de representantes de bibliotecas escolares, quixo acurtar o discurso por non cansarnos máis e todos, a un tempo, puxémonos en pé impedíndolle que fixera tal cousa. Ou o aplauso interminable na adxudicación do Primeiro Premio concedido polos Clubs de lectura das Bibliotecas Escolares que tanto agradeceu e que non puido xa recoller en persoa por moito que o intentou. Ese cariño non se gaña só escribindo bos libros... pero lerémolos, os rapaces e rapazas leranos e Agustín estará entre nós.
Ata sempre, mestre. Grazas.

22.6.16

CHEGA O VERÁN
Parece que si, que por fin chega, así que... ala, a deixar os libros no caixón e a coller a toalla!
Último día de curso, para uns cantos último día no instituto, aínda que seguro que han voltar algunha vez de visita.  Un festival de fin de curso con todas as meigas da tecnoloxía polo medio, que non existen pero habelas hainas (agora hai micros, agora non, agora hai música, agora non...).
Música, baile, despedidas, lágrimas furtivas, emocións... vida!  No que me toca persoalmente, dar as grazas ás "miñas" chicas do club de lectura, que souberon "ler" o que é o club, máis aló de comentar uns cantos libros. 
E para todos e todas:
FELIZ VERÁN!!

13.6.16

OS ADULTOS TAMÉN SE MOVEN
Efectivamente, os Araos adultos tamén se moven, que non só o alumnado ten dereito a facer os roteiros literarios. Desta volta fomos seguindo a Neira Vilas, moi querido por nós. Visitamos a súa casa-fundación, en Gres. Resultou unha moi grata experiencia da man de Luís Reimóndez quen, ademais de achegarse a propósito desde Santiago, mostrounos todo con detalle e incluso nos agasallou cun libro sobre o lugar. Libro que fora unha encarga persoal de Neira Vilas para a súa vila natal.
E xa que estabamos aló... por que non aproveitar para dar un paseíño polos xardíns do Pazo de Oca, comer en Combarro, entre cabazos e pegados ao mar, e facernos algún que outro selfie con Catelao, Bóveda, Paz Andrade... en Pontevedra?
O único que se nos escapou, por falta de tempo, foi o Mosteiro de Poio, pero seguro que haberá algunha outra ocasión, que sempre hai que deixar algo para ter a escusa de volver!